 |
|
 |
THE
HOLLYWOOD BLUE FLAMES "SOUL SANCTUARY"
Source: Roots Time
Date: 06/2005
Writer: |
Het
Delta Groove label is een van de meest belovende nieuwe
blues labels op dit moment, hetgeen u ook kan merken
aan de recensies van deze maand. Maar ook zijn de cd's
nu ook gemakkelijk verkrijgbaar daar ze voor hun Europese
distributie hun onderdak vonden bij Munich Records.
Zo verschenen vorig jaar reeds de geweldige releases
van Kirk Fletcher en The Mannish Boys. En nu dit jaar
verrassen ze ons met het album "Soul Sanctuary"
van The Hollywood Blue Flames, een samengaan van de
legendarische Hollywood Fats Band, en Mitch Kashmar,
een gedreven 'harp blower/singer' die momenteel wereldwijd
in de belangstelling staat. The Hollywood Blue Flames
zijn dus wel degelijk de originele Hollywood Fats Band
(Al Blake, Fred Kaplan, Richard Innes, en Larry Taylor)
zonder Fats natuurlijk, die zeer tragisch stierf op
amper 32 - jarige leeftijd. De originele Hollywood Fats
Band LP (1979) is ondertussen een klassieker geworden
van de West Coast blues en laat uitbundig de talenten
zien van wijlen Hollywood Fats. Plaatsvervanger voor
Fats is Kirk Fletcher, één van de jongere
generatie spelers, en was reeds te horen op allerlei
West Coast platen van o.a. Al Blake, Lynwood Slim, Junior
Watson, Jimmy Morello en niet te vergeten, Kim Wilson.
Fletcher maakte zijn debuut in 1999 met "I'm Here
& I'm Gone" voor het JSP label en vorig jaar
verscheen zijn prachtige album, "Shades Of Blue"op
het Delta Groove label. "Soul Sanctuary" bestrijkt
een groot scala aan bluesstijlen zoals traditionele
Chicagoblues, shuffles, boogie, .... gewoon samengevat
gedreven West Coast blues. Een korte intro, nl. het
swingende instrumentale "Flambed", een boogie
die dadelijk al duidelijk maakt dat Fletcher wel degelijk
de geknipte gitarist is om in Fats' schoenen te staan.
Partytime dus! Maar er is meer moois te ontdekken: "Nit
Wit", een voetstampende rockabilly, "The Land
of Calio", een rustig nummer met uitstekend harmonicawerk
van Al Blake, "Soon Forgotten", een meer gedreven
gitaarnummer waarin de solos mooi ingekleurd worden
met een piano backing, op "He's A Blues Man",
speelt Kaplan in de stijl van Johnnie Johnson, "Jo
Angelyn" een instumentaal tussendoortje maar wel
met prachtig orgel - en gitaarwerk, op “Black
Cat Bone” staan Blakes bezielend harmonicaspel
weer centraal en de uitschieter is wel het meer dan
zeven minutendurende “Coco Puffin'”, een
vlekkeloos bluesnummer. Na deze elf tracks zijn er nog
twee bonus tracks, met vooreerst het jazzy instrumentale
“Big Foot’s Boogie”, met een uitblinkende
Fred Kaplan op zijn boogie woogie piano. Met het afsluitende
akoestische “You're Sweet” met als gast
Kim Wilson op harmonica zorgt er voor dat verveling
geen kans krijgt. Persoonlijk volg ik deze jongens reeds
van bij het begin en ik ben ervan overtuigd dat deze
band een groot potentieel aan groeikansen heeft. Rest
nu alleen nog het geluk aan hun zijde te krijgen en
daarvoor zijn ze met hun nieuwe gitarist Kirk Fletcher
al een stap in de goede richting. |
|
|
