THE INSOMNIACS "AT LEAST I'M NOT WITH YOU" Source: Rootstime Date: 04/2009 Writer: RON

The Insomniacs zijn een vrij jonge bluesband uit Portland, Oregan. Ze staan bekend om het gebruik van hun "vintage" instrumenten en de daaraan aangepaste stijl, allebei jaren 50/60 gedateerd. Hun kleine geblutse bestelbus waarin ze van optreden tot optreden toeren, alles doet het wat erop lijken dat de tijd voor hen heeft stilgestaan, toch staan deze jongens met beide voeten in de cyberwereld, want tijdens hun optredens door en tijdens hun ritten van club tot club zitten deze muzikanten op Myspace en facebook met hun draadloze laptops. De "best of both worlds" dus, hedendaagse kerels die houden van de muziek, meer bepaald de blues, van weleer. Mede daardoor bestaat hun publiek uit jonge snaken die de blues ontdekken plus de ouderen die de roots van vroeger duidelijk blijven genieten. Hun talent werd snel erkend door de vakpers, en na het winnen van talrijke awards, is hun naam nu reeds een gevestigde waarde aan het worden. Zowat het bekendste blueslabel momenteel: "Deltagroove" tekende hun, en dit is er hun tweede cd ondertussen. Gitarist en zanger Vyasa Dodson, die zijn aparte voornaam van zijn moeder kreeg, die erg in sanskriet geinteresseerd was, kwam via SRV en Clapton terecht bij de echte bluesroots roots, wat zo vaak gebeurd bij de wat jongere lichting gitaristen. Daardoor is hij nu zijn inspiratie gaan halen bij mensen als Junior Watson en Little Charlie Baty, wat resulteert in een authentiek swing geluid. Naast dat mooie gitaarwerk dat hij hier laat horen blijkt Vyasa ook nog over een meer dan uitstekende stem te beschikken, zo goed zelfs dat we hem in die rol zeker zo belangrijk vinden. Hij blijkt dus duidelijk de spilfiguur in deze groep te zijn. "Blues is niet dood." zegt Vyasa, het evolueert verder nu in andere richtingen. En bassist Dean Mueller voegt eraan toe dat hij wist dat hij zijn thuis gevonden had toen hij de kans kreeg te jammen met John Cephas, Louisiana Red en Honeyboy Edwards. Met "Lonesome", de opener, zetten ze meteen de toon. Vyasa laat daarin horen dat hij een volleerde swing-gitarist is, en de invloed van Little Charlie Baty is overduidelijk. Het country tintje in "Broke and Lonely" dat ikzelf leerde kennen van een héél vroege Johnny Winter versie, maar in feite een Johnny Guitar Watson songs is, is leuk om nog eens terug te horen, hier krijgt het wat New Orleans sfeer. Little Richard's "Directly From My Heart To You" is geschoeid op een "Guitar Slim" leest, een heeft de sfeer van de jaren vijftig, net als de titelsong die volgt. Een ander hoogtepunt is "She Can Talk" met een zeer humoristische tekst om te beginnen, en waar Vyasa zichzelf overtreft met een zeer originele gitaarsolo, deze jongen kan dadelijk plaatsnemen in het rijtje van de grote gitaristen die dat echte jaren vijftig "swing" geluid kunnen neerzetten, zoals Junior Watson en Hollywood Fats. "Baby Don't Do It" is er nog zo eentje, een echte radiosong. We stoppen hier met de opsomming van knappe songs, want anders zijn we nog wel een tijdje bezig. Als speciale gast is ondermeer Mitch Kasmar van de partij, en ook Al Blake, en beiden voorzien zij deze sterke tweede cd van de Insomniacs van bijkomend sterk mondharmonicawerk.