 |
|
 |
JOHN
LONG "LOST & FOUND"
Source: Rootstime
Date: 10/2006
Writer: n/a |
“John
Long is the best young country blues artist playing
today." -Muddy Waters (1980)
"John Long is worthy of international attention
and this record is long overdue for an artist
of this caliber." -John Hammond
"Long is the “real deal” –
a true blues master." -Blues In Britain
"Long has to be one of the finest country
blues players around." -Blues & Rhythm
Magazine
"John Long is the total package, an exceptional,
percussive guitarist and an outstanding vocalist…"Lost
& Found" is hands down one of the best
acoustic debuts in some time and should finally
get the word out about John Long who's be waiting
in the wings far too long." -Bad Dog Blues
Wat betreft slidegitaar heeft iedereen zo zijn
eigen favoriete artiesten. Maar als je wilt weten
wie de slidegitaar echt op de blueskaart zette,
dan is het antwoord snel gevonden. Dat was Elmore
James; daar is geen discussie over mogelijk. Elmore
speelde de meest fantastische licks, had het smerigste
gitaargeluid ooit en legde meer gevoel in zijn
zang dan om het even welke blueszanger die ooit
een microfoon heeft opgepakt. Hij was een lichtend
voorbeeld voor zijn tijdgenoten als Joe Carter,
Boyd Gilmore, J. B. Hutto, Hound Dog Taylor en
Homesick James Williamson. Het was deze laatste
veteraan die zo wat een vaderfiguur was voor John
Long en hem in de beginjaren '70 liet kennis maken
met het bluesgebeuren in Chicago. John Long is
geboren in St. Louis, Missouri in 1950 en was
op jonge leeftijd reeds begaan met de blues. Voornamelijk
was het de muziek van Jimmy Reed, Buster Brown,
Muddy Waters, Lightnin ’ Hopkins, Junior
Parker, en de rest van de R&B en jump blues
muzikanten die hem aan de radio kluisterden. Op
latere leeftijd begon hij zelf in locale bands
te spelen en was het Muddy, Wolf, en Elmore, tot
Tampa Red, Peetie Wheatstraw , Leroy Carr &
Scrapper Blackwell, Lonnie Johnson en vele anderen
die hem meer aanspraken. John Long was dus al
sinds de jaren '60 zeer actief in de muziek, maar
is pas de laatste jaren uit de anonimiteit van
de lokale bluesscène getreden. Hij toerde
al die jaren wat rond en vulde zijn tijd met de
opnames van uitsluitend zelf opgenomen demo's.
Op het Delta Groove label, het toonaangevende
label voor West Coast Blues & Roots Music,
verscheen vorige maand een cd met opnames die
hij begin jaren '60 tot nu maakte. Een cd die
de zeer toepasselijke naam "Lost and Found"
meekreeg. Inderdaad, want het waren producers
Al Blake & Randy Chortkoff die deze energieke,
spetterende songs, songs die laveren tussen blues
en country op plaat wilden vastleggen. Zijn debuutalbum
is meteen een verrassing, een staalkaart van zijn
muzikale superioriteit, uitstekend in de hand
gehouden op een drietal tracks door een ander
boegbeeld van de blues: Fred Kaplan aan de piano,
hij is ook zo'n West Coast veteraan die bij opnames
van o.a. Kim Wilson, William Clarke, Lynwood Slim,
Phillip Walker, Smokey Wilson en vele anderen
te horen was. Moeten we nummers aanhalen? Je hebt
een goeie producer nodig om John Long tegelijk
als een sfeer en als een songsmid voor te stellen,
en daar slaagt Randy Chortkoff volledig in. De
songs schuifelen voort, Long zingt met een norse
ruwe stem zijn fingerpicking bluessongs, er wordt
fantastisch ingekleurd door fred Kaplan. Het is
voer voor fijnproevers. John Long is nog best
te vergelijken met bovenvermelde bluesgrootheden,
maar weet zelf er meer swing in te houden. Deze
man is zo subtiel dat hij zichzelf haast wegnuanceert.
Een meester in understatement die aan een rauwe
Amerikaanse rootsstijl zoveel verfijning geeft
dat ze bij een nieuw, gesofisticeerd publiek belandt.
Kortweg: Bij releases als deze vraagt een mens
zich weer eens moedeloos af hoeveel prachtig materiaal
van andere, even begaafde muzikanten in beschimmelde
kelders tot stof ligt te verkruimelen. Kennelijk
speelt toeval hier een grote rol, want waarom
moest het anders zo lang duren voordat deze vroege
opnamen van Long John aan de vergetelheid werden
ontrukt? By the way: het hoesje (artwork) waarin
de cd is gestoken is in al zijn eenvoud van een
ontroerende schoonheid. Zonder meer de mooiste
cd-cover van dit prille jaar! |
|
|
