Delta Groove beheerst tweede festivaldag Moulin Blues

Moulin Blues dag 2

Na een korte nachtrust is het weer opstaan je spullen pakken en naar de festivalwei terugkeren. Het weer ziet er goed uit en het zal deze dag nog beter en warmer worden dan de vorige dag. Niet alleen wat het weer betreft wordt het heet maar ook gezien het programma dat ons te wachten staat. Vanaf het middaguur staan ons acht nationale en internationale bands te wachten met een grote variëteit aan muziekstijlen. Dus voor iedereen wel wat naar zijn gading te zien en beluisteren.

Opperstalmeester Gerry Jungen spreekt ook deze dag weer aan elkaar en kondigt daarbij de Brabantse bluestrots Little Louis Band aan. Deze uit de regio afkomstige band onder leiding van Louis van Empel spelen zij roots, blues en Americana in een toegankelijke stijl. En net zoals ik me al meerdere malen door deze band heb laten verrassen, gebeurt het me nu weer. Zeker bij het horen van nummers als ‘John Henri’ en ‘Parchman Farm’. Ook het harpspel van Aart van der Wulp is prima voor elkaar.
En iedere keer als ik deze band zie en hoor spelen verbaas ik me steeds over de kwaliteit van deze band. Een waarlijk schitterende opening van deze tweede festival dag.

De Amerikaanse bluesrockers Dirty Sweet nemen het stokje over. Met hun stevige southern rock sound laten ze onze herinneringen teruggaan naar de tijden van Lynyrd Skynyrd en The Allman Brothers. Bluesrock met een stevige bite kun je wel zeggen. Flink wat gitaargeweld van Mark Murino en Nathan Beale maar wel harmonieus in elkaar verweven. En dan heb je nog zanger Ryan Koonz, die als een dolle over het podium rent en daarbij ook nog zijn stem goed weet te gebruiken. Een sterke combinatie die live meer dan boeiend is, natuurlijk geen echte blues maar wel aan verwant. Dus terecht dat zij een plaatsje op dit festival hebben gekregen.

Hierna zakt het festival jammer genoeg iets in met de uit België afkomstige The Rhythm Junks waarin frontman Steven de Bruin (ex-El Fish) de zang en harp voor zijn rekening neemt. Ik ontbeer hierbij toch wel het gitaarwerk. En hoewel de band genoeg mans is om dit op te vangen missen veel mensen toch iets in de sound. Helaas kan het ‘nieuwe’ instrument de Omnicord dit ook niet opvangen. Maar niemand kan zeggen dat het harpspel en de zangstem van Steven de Bruin niet goed zijn, want daarin schuilt toch de kracht van The Rhythm Junks. In een klein lokaal zou ik deze band wel eens live willen zien. Ik stel me daarvan meer voor dan hier op het festival.

Michael Katon, de ‘boogieman from hell’ is altijd goed voor een stevige pot bluesrock waarbij hij zijn stemgeluid net zo geselt als zijn gitaar. Ongenadig wat kan deze vriendelijke man toch tekeer gaan. Zijn set is opgebouwd uit zijn rijke repertoire waarvan vooral de nadruk op zijn laatste releases ligt. En ik moet zeggen het gaat hard maar niet zo hard als in het verleden. Vooral zijn nieuwe werk is in verhouding meer ingetogen, wat heet hier trouwens ingetogen. Een brok explosiviteit vliegt door de tent en de fans smullen van al dit gitaargeweld.

The Hackensaw Boys tappen uit een heel ander vaatje, zij zijn de absolute top van de Americana, gedegen rootsmuziek die door de liefhebbers in de gehele wereld hoog wordt gewaardeerd. Daarom ook een absolute must op dit festival. Er zijn heel wat liefhebbers speciaal voor deze band naar Ospel getogen om ze aan het werk te zien. Een groter contrast dan tussen Michael Katon en The Hackensaw Boys bestaat er haast niet. Eigenlijk met een eenvoud aan instrumenten weten zij het publiek aan zich te binden en wel op een zodanige wijze dat ze opgeroepen worden om zelfs een tweede toegift te geven.

Tussentijds worden er nog enkele prijzen verloot waarbij de hoofdprijs de ‘Strat’ van Paul Size op het spel staat. Er zijn heel wat loten verkocht en de prijswinnaars kunnen prijzen ophalen variërend van een dvd tot en met een elektrische gitaar. Het geld wat opgehaald is met de lotenverkoop wordt gedoneerd aan het Kika fonds. Een goed doel dus en de bluesliefhebber heeft rijkelijk gedoneerd zo blijkt.

Echter de echte opleving van de dag komt van Delta Groove All-Star Blues Revue featuring The Mannish Boys. Haast het neusje van de zalm op bluesgebied verenigd op een podium en uit een ‘stal’. Niemand minder dan: Randy Chortkoff; Kid Ramos; Kirk Fletcher; Ronnie James Weber; Richard Innes; Frank Goldwasser; Finis Tasby, Phillip Walker en Bobby Jones verenigd in een band. Een superformatie en dat komt er tijdens hun show ook uit. Vol expressie en enthousiasme zet deze formatie de tent totaal op zijn kop. Met stevige blues, ruig gitaarwerk, slow blues, innemend gitaarspel, goede zang en harp en bovenal schitterende nummers zoals het altijd goede ‘As Tears Go Passing By’ of ‘Mary Jane’ zijn nummers die je lijf laten sidderen. Ook het nummer ‘Train Train’ dat Finis Tasby samen met Bobby Jones zingt is geweldig. Hierna wordt collega-gitarist Alex Schultz op het podium roepen en gezamenlijk voeren zij de tent naar een kokend hoogtepunt.

The Tommy Castro Band, ook uit de Delta Groove ‘stal’ gaat daar verder waar de ‘All-Stars’ gestopt zijn. Deze gitaarvirtuoos beschikt daarbij ook nog over een prachtige stem. Een stem die het toelaat om zowel soul als blues fantastisch te vertolken. Voeg daarbij de blazersectie en je hebt vuurwerk van het hoogste niveau. De band die in plaats is gekomen van de veel te vroeg overleden gitarist Jeff Healey blijkt een waardige vervanger te zijn de band geniet dan ook een enorm grote populariteit in de States maar ook in Europa.
En hij heeft er zin in want hij trekt stevig door en gaat ruim over de afgesproken tijd heen. Maar het publiek krijgt er geen genoeg van en er volgt een lange toegift waarbij Tommy al solerend door de tent loopt en het publiek meevoert op zijn strakke gitaargeluid. Een prachtige show zet deze band neer met een prima keuze aan songs.

Het is moeilijk voor Ian Siegal om dit te overtreffen, dat is ook niet nodig. Zijn muziekstijl is geheel anders maar deze muzikant heeft kwaliteiten in huis die het optreden van de vorige twee bands evenaren. Een absoluut talent uit het Verenigd Koninkrijk dat altijd volle zalen weet te trekken. Dat heeft niet alleen te maken met de kwaliteit als muzikant maar ook met de hoogstaande songs die hij schrijft. Zijn slidewerk bij het nummer ‘King Bee’ is mooi en strak uitgevoerd evenals de nummers ‘Cold Water’ en ‘Cherry Baby’ welke uitstekende songs zijn. Ondanks dat hij enkele gekneusde ribben heeft is dit niet merkbaar in zijn spel. Hij is wel wat rustiger op het podium dan ik gewend ben maar dat heeft dus zijn oorzaak. Dit doet echter niets af aan het prima optreden dat hij als afsluiter van dit festival verzorgt. Het is mooi dat Wesley van Werkhoven (Big Blind) samen met de band enkele nummers op harp mag meespelen.

Een prachtig festival wordt diep in de nacht afgesloten en ondanks dat het geluid over deze twee dagen op een vrij hoog volume afgesteld staat heeft het merendeel van het aanwezige publiek genoten van diverse blues en rootsstijlen en nu afwachten wat 2009 ons gaat brengen. Misschien een hele smalle barrière voor de fotografen, maar buiten dat heel zeker weer een sterk programma.