 |
|
 |
MITCH
KASHMAR "NICKELS & DIMES"
Source: Roots Time
Date: 06/2005
Writer: David Cudaback |
Geboren
in 1960, Mitch Kashmar was nog op school wanneer hij
met enkele vrienden begon te spelen met lokale bands
in zijn eigen Santa Barbara. Hij vormde zijn eigen band,
The Pontiax, in 1980, maar voor hij verhuisde naar Los
Angeles in 1985, speelde hij nog in vele clubs in de
streek van Santa Barbara en Ventura, zeg maar het hele
zuiden van California. We kennen Mitch Kashmar niet
enkel van The Pontiax, maar ook van het Belgium Rhythm
& Blues Festival in 1990 waar hij toen wel voor
de verrassing zorgde. Mitch en de andere leden van The
Pontiax brachten hun eerste album "100 Miles To
Go" op de markt op Blue Sting Records hier in Belgie,
en dit was meteen goed om op alle blues festivals in
de U.S., Canada en Europe een spetterend optreden te
bezorgen en dit in alle mogelijke bluesstijlen zoals
Chicago harmonica blues, New Orleans piano R&B,
West Coast jump blues en swing, boogie woogie, Louisiana
swamp funk, Texas guitar blues en straight ahead jazz.
Mitch en the Pontiax waren ook een uitstekende backup
band, daarmee stonden ze in het verleden op het podium
met grote bluesnamen als: Big Joe Turner, Eddie Cleanhead
Vinson, Lowell Fulson, Roy Gaines, Jimmy Witherspoon,
Charlie Musselwhite, Johnny Adams, John Lee Hooker,
Pee Wee Crayton, Luther Tucker, Pinetop Perkins, William
Clarke, Kim Wilson, en vele anderen. Zijn eerste soloplaat
"Crazy Mixed-Up World" verscheen in 1999,
gekoppeld met een tour onder zijn eigen naam. Met zijn
opvolger "Nickels & Dimes" laat Kashmar
zijn kunsten op harmonica en zijn zangkwaliteiten nog
meer tot uiting komen. Kashmar kan voor de begeleiding
rekenen op een all-star West Coast band bestaande uit
zijn beste vriend gitarist Junior Watson, Richard Innes
(drums), Ronnie James Weber (upright & Fender bass)
en pianist Bob Welsh. Ook zijn er gastbijdragen van
blues legenden Arthur Adams ("Knock 'em Dead")
en Abu Talib (beter gekend als Freddy Robinson op "Lizzy
Mae"), beiden zijn onweerstaanbare gitaristen en
hun zang mag er ook nog best zijn. Pure West Coast blues
krijg je voorgeschoteld op deze nieuwe plaat waarin
het begeesterende swingende "Dirty Deal" en
het meeslepende jazzy "New York Woman" behoren
tot de uitschieters. Doch de juweeltjes op dit album
zijn ongetwijfeld "Gettin' Drunk", met een
buitengewone solo van Watson (heeft ook zo'n West Coast
giaarsound, denkende aan T-Bone Walker en Pee Wee Crayton),
de rustige 'low-down' blues van "Whiskey Drinkin'
Woman" en het gedreven instrumentale "Runnin'
Off At The Mouth", met Kashmar als uitblinker.
Hartverscheurend mooi! Kashmar speelt en zingt zijn
songs zoals hijzelf denkt dat ze horen te klinken…
en dit is zijn sterkte. Hij laat je gedachten afdwalen
naar de diepste pijnen binnenin je ziel. Je stelt jezelf
bloot aan alle aanwezige emoties die op zijn beurt een
helende kracht hebben… de kracht van de Chicago-
en West Coast blues! Zo draagt Mitch Kashmar er zonder
enige twijfel toe bij dat onze waardevolle bluescultuur
in de belangstelling blijft. |
|
|
