Rod Piazza & The Mighty Flyers op dreef in Muziekodroom te Hasselt
Zondag 19 mei

Een betere afsluiting van het weekeinde met een optreden van Rod Piazza & The Mighty Flyers kun je niet wensen. Deze harpvirtuoos staat met zijn band zondagavond 18 mei in het Hasseltse Muziekodroom.
De anders zo stug lijkende Rod Piazza heeft er nogal zin in zo blijkt. Heel ontspannen en goedlachs stapt hij samen met Honey Piazza, piano; Henry Carvajal, gitaar en Dave Kida op drums het podium op. Zijn optreden omvat twee sets waarbij hij tijdens de pauze zich de tijd neemt om met enkele fans te praten, handtekeningen uit te delen en zich laat fotograferen. Een Rod Piazza zoals iedereen hem graag ziet en bovenal hoort.

Muzikaal zit dit optreden beresterk in elkaar met een mix van Chicago en Westcoast blues heeft hij de sets opgebouwd. En ondanks zijn ‘sterrenstatus’ gunt hij zijn medemuzikanten de ruimte om zich te profileren. Zo zingt Henry Carvaljo een geweldige tearjerker ‘Talk To Me’. Een nummer dat nogal wat wegheeft van Sam Cook. Terwijl Honey samen met Dave zich in een instrumentaal nummer geheel te buiten gaan. Allemaal stuk voor stuk grandioze muzikanten die prima op elkaar zijn ingespeeld.
Rod heeft grote lol op het podium en blijft het publiek maar opjutten, hij gaat zelfs zo ver om al harpspelend zich tussen het publiek te begeven. Daarmee is het hek van de dam en kan hij totaal niet meer stuk bij het verhitte publiek. Onvoorstelbaar dat deze muzikant het publiek zo snel op zijn hand heeft.

Natuurlijk heeft het te maken met een zeer goed opgebouwde set die voor een groot gedeelte uit eigen werk bestaat. Hierbij krijgt zijn laatste release “Thrilville” ook de aandacht die het verdient. Hij verzuimt het echter ook niet om sterke nummers van collega bluesmuzikanten te spelen. Want nummers als ‘Baby Please Don’t Go’ van Muddy Waters of ‘; Third Degree’ van Willie Dixon of Hoodoman van Jr. Wells zijn natuurlijk niet voor de poes. Dat zijn toch allemaal veelzeggende composities die Rod Piazza & The Mighty Flyers zeer goed weten te coveren. In sommige gevallen voegen ze er nog een extra dimensie aan toe. Zoals op ‘Third Degree’ waar Henri een vlotte solo door de zaal laat gaan evenals het strakke en o zo pittige harpspel van Rod Piazza.

De tweede set openen ze met ‘Tough and Tender’ een eigen nummer van het gelijknamige album. En ook Rod Piazza gooit er met ‘You Can’t Make It If You Try’ een gevoelige tearjerker tegenaan. Hierna volgt een schitterende uitvoering van Willie Dixon’s ‘Mellow Down Easy’. Een uitvoering waarvan je kippenvel krijgt.
Het einde van het optreden nadert, het is niet ver van tien uur af als de laatste song van dit optreden klinkt. Maar daar neemt het uitzinnige publiek geen genoegen mee. Ook niet met een toegift waarin hij ‘California Boogie’ speelt. De band wordt nogmaals teruggeroepen en uiteindelijk besluit de band een puik optreden met ‘Movin In A West Coast Way’ van het album “Keep It Real”.

Na goed twee uur van goede bluesmuziek lijkt me dit ook een uistekende afsluiting van een grandioos optreden. Het publiek heeft kunnen genieten van vier absolute topmuzikanten die een gesmede eenheid vormen. En eigenlijk is Rod Piazza niet zo stug als hij doet voorkomen….