ROD PIAZZA & MFBQ "THRILLVILLE" Source: Roots Time Date: 11/2007 Writer: na

Rod Piazza, geboren op 18 november 1947 is zanger en bandleider en heeft al lang naam als één van de top bluesharmonicaspelers. Piazza groeide op in het zuiden van Californie. In zijn tienerjaren speelde hij veel in jamsessies met zijn idool en latere mentor Harmonica Smith. Hij wordt niet alleen geprezen voor zijn techniek maar ook voor zijn kennis en beheersing van alle bluesstijlen. Sinds 1979 is Piazza, samen met zijn vrouw, de aangenaam in het oog springende pianiste Honey, de drijvende kracht achter ‘Rod Piazza & the Mighty Flyers’. In hun sound worden de stijlen jump blues, Westcoast blues en Chicago blues gecombineerd. Hun wervelende shows, waarin Rod niet zelden een wandeling door het publiek gaat maken zonder ook maar een noot op de harmonica te missen, zijn hun handelsmerk. Waarvan we dit jaar tijdens het Moulin Blues festival in Ospel getuige mochten zijn (zie ook interview met Rod Piazza aldaar). Wanneer je met je band al drie keer een W.C.Handy Award 'Blues Band Of The Year' hebt gewonnen en zelf al eens de Handy voor 'Best Instrumentalist-Harmonica' in ontvangst mocht nemen, dan behoor je tot de groten in bluesland. Piazza is duidelijk geïnspireerd door de groten uit de Chicagobluestraditie als Little Walter en Sonny Boy Williamson. Op zijn nieuwe cd "Thrillville", de opvolger van "For The Chosen Who" (2005), beiden voor het Delta Groove Records label, laat hij weer staaltjes van zijn kunnen horen met als voortreffelijke begeleiders The Mighty Flyers, waarin naast zijn vrouw Honey (keyboards/zang) vooral gitarist Henry Carjaval een hoofdrol speelt. Maar voornamelijk producer Randy Chortkoff en zijn medeproducer Rod himself hebben kosten noch moeite bespaard om er iets speciaals van te maken. Chortkoff is trouwens de huisproducer van het label Delta Groove Productions. Het album verschilt van bezetting als op zijn andere platen. Naast Honey en Henry Carvajal is bassist Bill Stuve vervangen door Honey's thunder bass en drummer Paul Fasulo door Dave Kida. Verschuivingen waarbij we feitelijk Bill Stuve's stuwende baswerk wel wat missen. Bescheiden gastrollen zijn weggelegd voor Jonny Viau en Allen Ortiz op sax. Een nummers als "Stranger Blues" van Elmore James krijgt extra demensie vanwege de samenzang van Rod en Henry Carvaljo. Maar de meeste nummers zijn als vanouds met de gebruikelijke ingrediënten aanwezig, zoals de piano van Miss Honey in "Stranded", het slepende gitaarwerk van Henry Carvajal in "The Civilian" maar vooral het prachtige chromatische harpspel van Piazza blijft centraal op "Thrillville", waar naast de uptempo nummers en de ballads in hun gebruikelijke Chicagoblues en swing, nu ook plaats gemaakt is voor funk in "MFBQ" met het prachtige saxspel van Jonny Viau. Kortweg: Zelfs na veertig jaar ziet Rod kans de stijlen van George Smith en Little Walter verder te perfectioneren. Zolang de blues in handen is van artiesten als hij, hoeven we ons over het uitsterven ervan echt geen zorgen te maken.