ROD PIAZZA & MFBQ "THRILLVILLE" Source: TwoJ Blues Magazine Date: 11/2007 Writer: Lukasz Rumpel

P3yta, któr1 mam przyjemnoúæ recenzowaæ nale
¿y do takich, na któr1 zawsze czekam z ogromn1
niecierpliwoúci1. Choæ powodów ku temu jest wiele,
wymieniê tylko dwa najwa¿niejsze. Pierwszy ñ
Rod Piazza, bo od kiedy tylko zafascynowa3em siê
bluesem z Zachodniego Wybrze¿a, obok Williama
Clarkeía i Kima Wilsona nale¿y do moich harmonijkowych
faworytów. Drugi ñ po nagraniu poprzedniej
p3yty ÑFor The Chosen Whoî, zespó3 opuúci3
basista Bill Stuve, muzyk, który z Rodem i pianistk1
Honey wspó3pracowa3 od ponad trzydziestu lat,
najpierw w zespole the Chicago Flying Saucer Band,
a nastêpnie Mighty Flyers. Trio to stanowi3o trzon
ka¿dego ze sk3adów, a ka¿dy z muzyków by3 ogniwem,
bez którego dalsza egzystencja zespo3u
mog3aby wydawaæ siê niemo¿liwa. Dlatego tak
bardzo by3em ciekaw jak z odejúciem Billa (widzieli
úmy go w zesz3ym roku na Bluestracjach w sk3adzie
zespo3u Candye Kane) poradz1 sobie Flyersi
i jaki wp3yw bêdzie to mia3o na ich brzmienie.
Zaskoczeniem jest to, ¿e zespó3 nie szuka3
nastêpcy Billa, ale postanowi3 do studia wejúæ jako
kwartet w sk3adzie: Rod Piazza-wokal i harmonijka,
Honey Piazza-pianino i thunder bass, znany z dwóch
poprzednich p3yt Henry Carvajal-gitara oraz Dave
Kida-perkusja. Drugi tajemniczo brzmi1cy instrument
przy nazwisku pianistki to w3aúnie Ñzastêpstwo
î za Stuveía ñ efekt cyfrowy pozwalaj1cy osi1-
gn1æ brzmienie basu/kontrabasu. Jest to posuniê-
cie niew1tpliwie bardzo eksperymentalne, tym bardziej
dla kapeli, która posiada3a tak dojrza3e, vintage
íowe brzmienie. Jednak, the Mighty Flyers Blues
Quartet ñ bo tak1 nazwê przyj13 zespó3 ñ wychodzi
z tego obronn1 rêk1. Linia basu do z3udzenia
przypomina kontrabas, a ja sam kilkakrotnie szuka
3em na ok3adce nazwiska muzyka, który go obs
3uguje. Oprócz czwórki Lotników w kilku utworach
mamy goúcinny udzia3 mini sekcji dêtej ñ s1 to
saksofony, obs3ugiwane przez Johnnyíego Viau oraz
Allena Ortiza.
Tak jak poprzedni kr1¿ek, ÑThrillvilleî zosta3a
wydana przez Delta Groove Records, wytwórniê,
która obecnie jest jednym z liderów w produkcji
p3yt o inklinacjach West Coast. P3yta jest podsumowaniem
czterdziestoletniej pracy Piazzy pocz1wszy
od Dirty Blues Band przez legendarny Bacon
Fat po Potê¿nych Lotników. Materia3 zawarty na
p3ycie nie jest stricte kalifornijski ñ mamy tu mieszank
ê wszystkich stylów muzycznych, na jakich
wychowali siê i z których czerpa3 wzorce Rod oraz
jego ekipa. W utworach Hate To See You Go, I Donít
Play i Sad Hours Little Waltera oraz Hoodoo Man
Blues Juniora Wellsa Rod sk3ada ho3d swoim najwi
êkszym mistrzom, gdy¿ to w3aúnie z ich p3yt uczy3
siê tajników gry na harmonijce. Warto zwróciæ uwagê
na wy¿ej wspomniany transowy utwór Hate To See
Twój Blues ñ jesieñ 2007 53
You Go, który w po3owie przechodzi w Shake Your
Hips Slima Harpo. W trakcie numeru Rod opowiada
o perypetiach powstania obu piosenek. Jak
przysta3o na rasowy zespó3 z Kalifornii, mamy na
p3ycie kilka instrumentali, wymieniê chocia¿by walk
Westcoaster wykonany na chromatyku, w którym
pobrzmiewa styl gry Georga Smitha (nauczyciela
Piazzy) oraz gitarowy Civililan, gdzie prym wiedzie
Carvajal, tutaj brzmi1cy 3udz1co podobnie do swojego
ulubionego i jednoczeúnie najs3ynniejszego
gitarzysty stylu West Coast, Hollywood Fatsa. Ciekawostk
1 niew1tpliwie jest siêgniêcie przez Piazzê
do repertuaru Sonnyíego Terryíego i Brownieígo
McGee (Stranger Blues). W tym kawa3ku mo¿na
pos3uchaæ gry Roda na harmonijce akustycznej,
co w ca3ej jego dyskografii jest niew1tpliwie zjawiskowe.
Nie chc1c szczegó3owo opisywaæ ka¿dej piosenki
z p3yty ñ bo tutaj odsy3am i gor1co zachê-
cam do jej przes3uchania ñ powiem tylko, ¿e oprócz
wymienionych ju¿ tytu3ów, na kr1¿ku mamy jeszcze
mnóstwo swinga, jump bluesa, rhythmíníbluesa,
funky i bluesa chciagowskiego.
Gdybym mia3 podj1æ siê ostatecznej oceny
wydawnictwa, bêdzie to bardzo ciê¿kie, gdy¿ trudno
mi zachowaæ obiektywizm, co do Roda Piazzy.
Dla mnie jest ono úwietne! Patrz1c jednak z punktu
widzenia harmonijkarza, brzmienie harmonijki
pomimo, ¿e potê¿ne i ciep3e, jest chyba trochê
jednostajne...Rod u¿ywa tu wzmacniacza Harp King
oraz efektu Anti Feedback, na skutek którego nie
ma wyraünej ró¿nicy pomiêdzy harmonijk1 diatoniczn
1 i chromatyczn1 ñ obydwie brzmi1 bardzo
podobnie. Ale to ju¿ naprawdê niuans, na który
mo¿e nikt nie zwróci uwagi.
Nie pozostaje nic innego jak ¿yczyæ Rodowi
i jego the Mighty Flyers Blues Quartet kolejnych
kilkudziesiêciu lat pracy i takiego jej podsumowania!
£ukasz Rumpel